Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 23 gości 
Odsłon : 1652170

Poznaj nas :)

  • dh Konrad
    Konrad (Qń)
  • dh-na ---
    Gabrysia
  • dh Korki
    Adrian (Kori)
  • dh-na Ola
    Ola
  • dh Mateusz K.
    Mateusz (Kucu)
  • dh Mariusz
    Mariusz - drużynowy
  • dh Oskar
    Oskar (Oski)
  • dh Marcin P.
    Marcin

Shoutbox

Ostatnia wiadomość: 6 lat(a), 9 miesiące temu
  • Przyboczna O : Mam pytanie. Jak przyboczni i zastępowi mogą sprawdzić tematy zbiórek w kom.? Bo mi się pokazuje, że nie mam uprawnień...
  • Drużynowy : Dzisiaj odbyła się zbiórka z okazji Dnia Myśli Braterskiej. Nakręciliśmy z tej okazji filmik z życzeniami: www.facebook.com/WidmoBiedrusko
  • druzyna : Spotkanie dla rodziców w sprawie obozu odbędzie się 29.06 o godz. 17:00 w domu osiedlowym.
  • druzyna : UWAGA!!! W najbliższy piątek (01.05.2015r.) zbiórka nieodbędzie się. Proszę o przekazanie tej wiadomości innym.
  • druzyna : UWAGA!!! Nie zapomnijcie o legitymacjach!!! Bardzo szczęśliwy
  • Zuza : UWAGA!! Jeśli ktoś chce zapisać się na turniej siatkówki, może to zrobić osobiście, fejsbukowo lub telefonicznie (723310760) Uśmiech
  • Przybysz : WAŻNEEEEEE! Bardzo szczęśliwy Powtarzam do tych do których nie dotarłem! W sobotę 13.12 odbędzie się WIGILIA w zamku gdzie proszeni są harcerze!!! chętni niech się do mnie zgłoszą Mruga Pamiętajcie że głodni nie wrócicie! Bardzo szczęśliwy
  • danielek790 : A o której godzinie powrót

Tylko zalogowani mogą wysyłać wiadomości.

Wspierają nas

1 DH "Echo"

Najważniejsze życiorysy

Ocena użytkowników: / 0
SłabyŚwietny 

Generał Robert Baden-Powell

Ur. 22.II.1857 zm. 8.I.1941 - baron of Gilwell, generał armii brytyjskiej, twórca skautingu, Naczelny Skaut Świata. Syn duchownego anglikańskiego i wnuczki admirała Horacego Nelsona. W latach 1876 - 1910 był w czynnej służbie wojskowej w Indiach, Afganistanie, Afryce Południowej i Anglii. Pracował także w brytyjskim wywiadzie w wielu krajach Europy. W wojnie przeciw Burom wsławił się obroną miasta Mafeking. Od 1903 roku był generalnym inspektorem kawalerii brytyjskiej, a po osiągnięciu wieku emerytalnego zajmował się organizowaniem i szkoleniem armii terytorialnej w Wielkiej Brytanii. W czasie służby w Indiach, od 1884 roku stosował nowe, własne metody szkolenia żołnierzy, w których znaczną uwagę przywiązywał do indywidualnego wyszkolenia, wyrabiania samodzielności i zaradności. Podczas obrony Mafekingu (1899 - 1900), obleganego przez ponad 7 miesięcy przez Burów, utworzono oddział chłopców do służby pomocniczej (łącznikowej, wartowniczej). Próba ta uświadomiła Bi - Pi możliwość powierzenia młodszym chłopcom odpowiedzialnych zadań pod warunkiem poważnego ich traktowania.

Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1902 roku Bi - Pi stwierdził, że jego książka Aids to scouting (Wskazówki do wywiadów) przeznaczoną dla żołnierzy interesowała się organizacja młodzieżowa. W celu lepszego dostosowania myśli zawartych w tej pracy do poziomu dzieci i młodzieży Bi - Pi zorganizował w 1907 roku obóz doświadczalny dla chłopców na wyspie Brownsea. W 1908 roku wydał klasyczny podręcznik skautingu Scouting for Boys (Skauting dla chłopców). Zainteresowanie, z jakim spotkała się książka, spowodowało, iż Bi - Pi w 1910 roku zrezygnował ze służby wojskowej i całkowicie poświęcił skautingowi, w tymże roku organizacja skautowa w Wielkiej Brytanii liczyła 100 000 członków. Według Bi - Pi skauting powinien być szkoła wychowania obywatelskiego w kontakcie z przyrodą, powinien uzupełniać naturalne luki wychowania szkolnego przez rozwijanie charakteru, zdrowia i sprawności jednostki oraz jej wartości społecznej w codziennej służbie. Wskazując na źródła idei skautowej Bi - Pi przyznawał, że zawarł w niej nie tylko własne po-mysły, ale wzorował się także na zwyczajach różnych narodów i ludów, jak Japończycy, Indianie, wykorzystał koncepcje filozofów o uczonych, nawet reguły średniowiecznych zakonów.

W 1920 roku na I Jamboree Bi - Pi został wybrany na Naczelnego Skauta Świata. W 1912 roku ożenił się z Olave St. Clair Soames, również działaczką skautową, wybraną w 1930 roku na Naczelną Skautkę Świata. Za pracę skautową otrzymał tytuł lorda - barona of Gilwell, a w posiadłości Gilwell Park został zorganizowany międzynarodowy ośrodek skautowy. Bi - Pi był odznaczony wieloma najwyższymi odznaczeniami brytyjskimi i innych krajów, w tym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu "Polonia Resituta". W 1939 roku wyjechał na leczenie do Kenii, gdzie zmarł w 1941 roku.

 

 

Andrzej Małkowski

Ur. 31.X.1888 - 15.I.1919 - jeden z twórców polskiego skautingu, wybitny instruktor i teoretyk harcerstwa, działacz polskich organizacji młodzieżowych i niepo-dległościowych. Urodział się w Trąbkach k. Kutna w ro-dzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych i żołnier-skich. Uczył się w Warszawie, Tarnowie, Krakowie i Lwo-wie, gdzie w 1906 roku w VI Szkole Realnej uzyskał świadectwo dojrzałości. Był współzałożycielem absty-nenckiej organizacji uczniów krakowskich "Młodzież". W 1908 roku rozpoczął studia  na  Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W kwietniu 1910 roku przeniósł się na Uniwersytet Jana Kazimierza, którego nie ukończył. Był członkiem Zarządu Głównego "Eleuterii" - federacji związków abstynenckich. Należał do "Eleusis", "Zarzewia", "Sokoła".

W listopadzie 1909 roku otrzymał do przetłumaczenia klasyczny podręcznik twórcy skautingu Roberta Baden-Powella "Scouting for Boys". Po zapoznaniu się z treścią Małkowski stał się entuzjastą oraz propagatorem skautingu na ziemiach polskich: w latach 1909 - 1912 brał udział we wszystkich pracach mających na celu rozwój polskiego skautingu. W czasie pierwszego kursu skautowego 20.III - 21.V.1911 omawiał poszczególne rozdziały przygotowywanego przez siebie podręcznika. W okresie kwiecień - lipiec 1911 ukazywała się arkuszami jego praca "Scouting" jako system wychowania młodzieży - pierwsza polska książka o skautingu. Małkowski wszedł w skład pierwszej Komendy Skautowej, następnie Naczelnej Komendy Skautowej we Lwowie.

W październiku 1911 rozpoczął wydawanie "Skauta", który wkrótce zdobył niezwykłą poczytność. Małkowski traktował skauting jako nowy styl życia i metodę odrodzenia młodzieży. W marcu 1912 roku wyjechał do Londynu w celu zebrania materiału do nowego wydania swej książki. Po powrocie został odsunięty od pracy w "Skaucie" i Naczelnej Komendzie Skautowej.

W 1913 roku zorganizował wycieczkę skautową na III Wszechbrytyjski Zlot Skautów w Anglii, gdzie nad polskim obozem powiewała biało - czerwona flaga i używano nazwy kraju wymazanego z mapy świata. Za wybitne zasługi Małkowski otrzymał od Baden Powella skautowy medal "Za zasługi". W czerwcu 1913 roku Małkowski przeniósł się do Zakopanego, gdzie wziął ślub z Olgą Drahonowską. Rozwijał tam ożywioną działalność, tworząc silny, niezależny ośrodek harcerski.

Kiedy wybuchła I wojna światowa  wstąpił na krótko do Legionów Piłsudskiego. Brał udział w pierwszych walkach, lecz zależność tych formacji  od zaborcy  austryjackiego  spowodowała  jego  wystąpienie. W wyniku próby utworzenia niepodległej Rzeczypospolitej Podhalańskiej musiał opuścić Zakopane. Udał się do Anglii, a potem do Stanów Zjednoczonych, gdzie zakładał polskie drużyny skautowe wśród wychodźstwa. Od IX.1915 do IX.1916 roku pełnił funkcję skautmistrza związkowego w Związku Sokołów Polskich w Ameryce. Próbował zorganizować z "Sokołów" Legion Polski do walki z Niemcami. Wobec braku poparcia ze strony władz związku przybył do Kanady, gdzie wstąpił w grudniu 1916  roku  do  wojska.  W  styczniu  1917 roku wraz z grupą "Sokołów" został przyjęty do Wojskowej Szkoły Piechoty, którą ukończył w kwietniu tegoż samego roku. Następnie służył w armii kanadyjskiej, walczył na froncie we Francji. W listopadzie 1918 roku został przeniesiony do armii gen. Józefa Hallera. Wysłany w misji wojskowej do polskich oddziałów w Odessie, zginął 15.I.1919r.  podczas zatonięcia statku, którym płynął.

 

Olga Małkowska - Drahonowska

Urodzona 1 IX 1888r. w Krzeszowicach. Zmarła 15 I 1979r. W czasie studiów we Lwowie związana z Eleusis (katolickie stowarzyszenie), gdzie po raz pierwszy zetknęła się z Małkowskim, swoim późniejszym mężem. W 1912r. Drahonowska do melodii rewolucyjnej pieśni "Na barykady" dostosowała wiersz Ignacego Kozielewskiego "Wszystko, co nasze...", dopisując refren i zmieniając nieco słowa zwrotek. Utwór ten, już jako pieśń ("Marsz Skautów"), uzyskał znaczną popularność, stając się wkrótce hymnem harcerskim (uprzednio tę funkcję pełniła "Rota"). W 1913r. jej drużyna wprowadziła do harcerstwa pozdrowienie "Czuwaj!". W tymże roku Drahonowska ze względu na chorobę płuc przeniosła się do Zakopanego, gdzie w czerw-cu 1913r. wzięła ślub z Małkowskim. Początkowo prowadziła tam drużynę skautek.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej przejmue kierownictwo skautingu zakopiańskiego. W lutym 1915r. Małkowscy zmuszeni byli wyemigrować, jako że władze austriackie wykryły gromadzoną przez skautów broń. Udali się do Anglii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. W 1918r. Małkowska przeniosła się ponownie do Anglii, pracując do 1920 w szkole polonijnej.

Do kraju wróciła dopiero dwa lata po śmierci męża. Przez kilka lat była nauczycielką w Szkole Gospodarstwa Domowego w Zakopanem, pozostając w dalszym ciągu ściśle związana z harcerstwem. W 1924r. pełniła funkcje komendantki obozu harcerek na I Zlocie Narodowym pod Warszawą. W 1925r.  zajęła się organizacją  Harcerskiej  Szkoły  Pracy w Sromowcach Wyżnych w Pieninach, znanej jako "Cisowy Dworek". Była to szkoła powszechna, w której stosowano eksperymentalne metody harcerskie w nauczaniu - chodziło głównie o wychowanie poprzez pracę, w tym na rzecz społeczności lokalnej (opieka sanitarna, praca kulturalno-oświatowa). W "Cisowym Dworku" mieszkały i uczyły się dzieci, które musiały przebywać w górach ze względów zdrowotnych, odbywały się tam również spotkania skautek różnych narodowości, jak międzynarodowy obóz w 1930r. czy kurs instruktorski dla Francuzek 1931r.

W 1932r. Małkowska przewodniczyła VII Światowej Konferencji Skautek na Buczu, w czasie której została wybrana do Światowego Komitetu Skautek. Dwa lata później otrzymała z jego ramienia polecenie przeprowadzenia studiów nad warunkami pracy żeńskich organizacji skautowych w Austrii, Czechosłowacji i Rumunii. Pod koniec września 1939r. przedostała się na zachód Europy, będąc członkiem najwyższych władz ZHP na wychodźstwie. Pracowała tam w polskich placówkach opiekuńczych, a do kraju wróciła dopiero w 1961r., gdzie po krótkim pobycie we Wrocławiu osiadła w Zakopanem. Zmarła 15 I 1979r.

Aleksander Kamiński

(ur. 28 stycznia 1903 – zm.15 marca 1978 )

Swoją harcerską pracę w dużej mierze poświęcił stworzeniu ruchu zuchowego, odmiennego od skautowych „wilcząt" (podstawą zuchowania stała się zabawa tematyczna nawiązująca do spraw bliskich polskiemu dziecku). W czasie II wojny światowej redagował „Biuletyn Informacyjny" - największe pismo konspiracyjne. Kierował również konspiracyjną organizacją „Wawer". Po wojnie aktywnie włączył się w odbudowę Związku Harerstwa Polskiego. Z powodu swoich przekonań został odsunięty od pracy w harcerstwie (1947). W grudniu 1956 r. był jednym z pomysłodawców i realizatorów idei odrodzenia harcerstwa. Podczas Zjazdu Łódzkiego został wybrany przewodniczącym Naczelnej Rady Harcerskiej. Cieszył się ogromnym autorytetem i poważaniem wśród harcerzy i instruktorów. A. Kamiński był historykiem i pedagogiem, zajmował się pedagogiką społeczną. Zasłynął również jako autor opowieści z życia konspiracyjnego harcerstwa „Kamienie na szaniec", jak również z zuchowej trylogii: „Antek Cwaniak", „Książka wodza zuchów", „Krąg rady" oraz biografii twórcy polskiego harcerstwa zatytułowanej „Andrzej Małkowski".